Onder grote belangstelling van onder andere de Utrechtse voetbalwereld is vrijdag op begraafplaats Tolsteeg in Utrecht afscheid genomen van Wijnand Nietveld. De oud-materiaalman van FC Utrecht, die tientallen jaren aan de club was verbonden, overleed afgelopen zondag onverwacht op 80-jarige leeftijd.

Voorafgaand aan de begrafenis reed de rouwstoet naar Stadion Galgenwaard. Daar stond in een indrukwekkende stilte een erehaag van medewerkers van FC Utrecht langs de weg om Nietveld, wiens kist was bedekt met de FC Utrecht-vlag, de laatste eer te bewijzen. De stoet stond even stil voor het stadion, waar Wijnand zo lang kind aan huis was en waar hij tot voor enkele weken trouw de thuiswedstrijden van FC Utrecht bezocht.

Naast de familie, vrienden en talrijke andere belangstellenden waren ook veel (oud-)spelers en –medewerkers van FC Utrecht naar begraafplaats Tolsteeg gekomen. Leo van Veen, Jean-Paul de Jong, Jan Wouters, Ton du Chatinier, Marco Cabo, Robby Alflen, Ton de Kruijk en vele andere prominenten uit de geschiedenis van de club en ook van het huidige FC Utrecht waren aanwezig bij de afscheidsdienst en de begrafenisplechtigheid.

Namens FC Utrecht sprak algemeen directeur Wilco van Schaik de familie en de andere aanwezigen toe. Hij roemde de vele en langdurige verdiensten van Wijnand Nietveld voor de club. “Jouw stoeltje in het stadion der FC Utrecht-harten is voor eeuwig gereserveerd”, richtte Van Schaik zich tot slot tot de overledene. “Wijnand, bedankt voor alles.”

Voorafgaand aan en na afloop van de begrafenis werden over deze icoon uit de Utrechtse voetbalhistorie vele verhalen opgehaald. Met name Wijnands humor en betrokkenheid en zijn roodwitte hart waren onderwerp van gesprek. Maar de clubman Nietveld was ook, aldus de oud-spelers, een vertrouwensman voor velen. Iemand die overal middenin stond en veel wist, maar daarmee goed overweg kon gaan, merkte één van hen op.

Gisteren 6 oktober 2011 zou David di Tommaso 32 jaar zijn geworden. Een onrealistische gedacht, David is overleden. Hij voetbalde niet eens zo lang bij ons en gezien zijn kwaliteit zou hij ook niet zolang bij ons gevoetbald hebben. Waarom, waarom nog steeds het nationale verdriet van alles wat met FC Utrecht te maken heeft. Voorop in de strijd, een persoonlijkheid die voor onze FC zijn weerga niet kende, en altijd die lach. Die lach die zijn handelsmerk werd.
 
David was benaderbaar, had voor iedereen tijd en was eigenlijk alles wat we van een FC Utrecht speler verlangde. Juist hij, juist hij bleek te zijn getroffen door een mankement aan zijn hart. Een hart waarin zijn nieuwe club was opgesloten. De lach zal ik nooit vergeten, de herdenking ook niet. Die dag heb ik ruim 200 fakkels bij Bobby Klachantra, die destijds voorzitter van de SV was, afgegeven.

De herdenking was via de nationale media te volgen en indrukwekkend. FC Utrecht werd terecht geroemd om het meest indrukwekkende eerbetoon wat ooit in de Nederlandse voetbalcompetitie heeft plaats gevonden. David di Tommaso, het nummer 4 wordt nooit meer gedragen en zelfs het home van de supportersvereniging heet “Number Four” en voor de rest …… niets. Nog steeds geen monument of gedenkplaat bij het stadion. Geen shirtje te krijgen met dat lachende gezicht. De emotie van zijn heen gaan was intens, maar van zeer korte duur. 29 november 2011 is zijn overlijden 6 jaar geleden

Hopelijk heeft het bestuur voor 29 november tijd gevonden om hier eens diep over na te denken. Gedenken doe je uit respect en als het kan bij een gedenkteken. Ik denk dat er bij veel supporters van FC Utrecht emoties loskomen als het bestuur van FC Utrecht bekend gaat maken dat ze een bronzen beeld laten maken van David di Tommaso. Dito een eigen bronzen beeld bij zijn geliefde Galgenwaard ik zou het geweldig vinden…… maar. Nog liever had ik zijn verjaardag gevierd.

Salut David